คอร์ด พานภพ ปู่จ๋าน ลองไมค์

ยังไม่เคยลืมคำ สัญญาที่เคย ให้ไว้ จะรอเพียง แค่เธอไม่ว่าเป็นภพ ชาติใด ต่อให้โชคชะ ตาจะกั้นเราไกลแค่ ไหน ยังเป็นเธอ เสมอในทุกๆลมหาย ใจ ต่อให้ต้องตายก็ยอม เมื่อใจเราสองนั้นได้มาผูกพัน มันจึง เหมือนเอาเชือกด้ายมามัดมือแล้วก็ผูกกัน จิตตกอยู่ในภวังค์ก็เหมือนกับการผูกกรรม ดวง จิตประภัสสร หรือว่าโทษที่รอลงทัณฑ์ แม้คืนวันได้ผันผ่านเป็นอสงไขย ใจยังยึดมั่นถือมั่นมันยังหลงใหล เวียน ว่ายตายเกิดที่คฤหัสถ์ต่างก็สงสัย จะ เกิดภพชาติใดจะตามเธอไปไม่ว่าหนไหน เมื่อเทียนไขได้โดนจุดขึ้นมันย่อมมีแสง เมื่อความรักได้เกิดขึ้นมันย่อมมีแผล เมื่อมีน้ำเป็นธรรมดามันย่อมมีแหฺน รา ตรีย่ำมามีดวงดาราและก็มีแข เมื่อเราหว่านแห ลงในรักจิตก็ปรุงแต่ง นำ รักมาเชยชม แล้วใช้อารมณ์มาร่วมกินแบ่ง มีกรรมเป็นแดนเกิดและไม่ประเสริฐในทุกตำแหน่ง จะ เกิดภพชาติใดฉันตามเธอไปในทุกหนแห่ง หาได้มีญาณ มีเพียงรูปกายที่หลงในรัก หลง รูปกลิ่นเสียง ในใจมันจึงไม่มีมรรค สมุทัยนิโรธแต่ทำไมใจยังทุกข์นัก หรือ ว่าต้องนิพพานจะทำให้ใจเรานั้นได้พัก ใจไม่แกร่งพอ เพราะไม่ใช่ธาตุปฐวี บาง ครั้งก็เจ็บแสบเหมือนโดนฟาดอัสนี ผืนดินกลบหน้าแล้วเน่าไปในปฐพี จะ วนไปสักกี่กัป ฉันก็จะรักกับเธออยู่ดี ฉัน ยอมไม่หลุดพ้นจากวัฏสงสาร ฉัน ยอมจำเจกับการได้ครองสังขาร อาทรและฟุ้งซ่านไม่อาจจะเข้ากรรมฐาน เพราะ รักที่ให้ไปมันมากมายและก็ไพศาล หลงในรักไม่ใช่ตะโจหรือว่ามังสัง หลงในเธอไม่ใช่เพียงรูปหรือว่าเนื้อหนัง หากต้องจากกันไปจะเจอกันใหม่อีกในภายหลัง ไม่ว่าภพชาติใดจะรักกันไปหากว่าใจหวัง ทุกรูปกายย่อมมีการเกิดดับ แต่ ความรักฉันจะอยู่กันไปอีกชั่วกัป ทุกการเกิดและตั้งอยู่มันก็ต้องดับ หาก ผูกสัญญาก็วนเวียนไปนานอีกชั่วกัป