1,563 INTRO :
F|C|Dm|Em|F|C|G|G
F|C|Dm|Em|F|C|Dm|G|G
ยามสนFธยาลมพัดCเอื่อย นกDmบินกลับคืนEmรัง
ภูผาFยังคง แม่น้ำCยังผ่าน ไหลG
คำนึงFถึงคนรักCที่จาก ป่านDmฉะนี้เจ้าจะเป็นEmไฉน
อักษรFโครงกลอน บนซี่ไCผ่ หวนGให้จำ
สมรFภูมิ ยามCที่เปลี่ยว
ธงทัพDmปลิวไปกับลมEmที่มันไหว
ปลดอานFม้าลงมากองสุมไฟไCล่ เหลือบGไร
ข้าFมันก็เป็นคนCหนึ่ง
ซึ่งแท้จDmริง ๆ ไม่ได้ต่างEmจากใครเขา
มีรักF มีครอบครัว ให้ห่วงCใย ไม่ต่างGกัน
แต่ปณิFธาน อันยิ่งCใหญ่
ความรู้สึDmกในใจจึงต้องเก็บEmซ่อนเอาไว้
เส้นทางของFจอมคน ไม่อาจเป็นCตัว ของตัวGเอง
หลอกลวงFคนได้ทั้งแผ่นCดิน
เห็นตัวDmจริง ตอนใกล้สิ้นEmใจ
ความรักFที่มันมี มันก็มีอCยู่อย่างนั้น
ไม่อาจลวงGผู้ใด
เพราะข้าFเอง ก็เคยพลั้งCพลาด
ไปเสียDmทีเพราะสตรีงEmาม
ลุ่มหลงFในความงาม
จนต้องแลกCด้วยชีวิต บุตรชายGคนโต
และถ้ากองFทัพ กลับถึงCถิ่นแล้ว
แม่เจ้าDmได้ยิน ว่าเจ้าสิ้นEmใจ
ที่ไปพลั้งFในสงคราม
หากว่าแม่เจ้Cาเอ่ยถาม พ่อจะตอบGยังไง
เพราะข้าFเอง มันก็คนCหนึ่ง
ซึ่งแท้จDmริง ๆ ไม่ได้ต่างEmจากใครเขา
มีรักF มีครอบครัวให้ห่วงCใย ไม่ต่างGกัน
แต่ปณิFธาน อันยิ่งCใหญ่
ความรู้สึDmกในใจจึงต้องเก็บEmซ่อนเอาไว้
เส้นทางของFจอมคน ไม่อาจเป็นCตัว ของตัวGเอง
เป็นตัวFของตัวเCอง ที่ได้ค้นDmหามาเนิ่นEmนาน
อุดFมการณ์หรือปณิธCาน ในการรวมGแผ่นดิน
หรือตัวตนF ที่ยิ่งใCหญ่
หรือเป็นจอมDmทัพที่เกรียงEmไกร
แต่สุดท้ายFก็ได้รู้ว่าครอบครัวCเป็นสิ่งเดียว
ที่ต้Gองการ.. ที่ข้าต้องการ
INSTRU :
F|C|Dm|Em|F|C|G
F|C|Dm|Em|F|C|G
F|C|Dm|Em|F|C|G|G
เหมือนหยดน้ำFรวมตัวเป็นฝนCพรำ
พร่างพรมDm ลงสู่ท้องEmลำธาร
ยิ่งมันได้ไหลFรวมตัวกัน
ไปสู่ท้องCทะเลกว้าง จึงหาDmตัวเองไม่พบG
ตัวพ่อผ่านFสงครามนานเหลือCเกิน
ค่อนชีวิตDm กรำศึกอยู่บนอานEmม้า
ความรักFในครอบครัว ความผูกพันCที่ผ่านมา
น้อยGเหลือเกิน..
พวกเจ้าFจง ขอให้เข้าCใจ
ถ้าพ่อDmต้องไป ในวันEmนี้
ปณิธFานใด ๆ อุดมการCณ์ใด ๆ ไม่Gสำคัญ
ขอแค่เพียงF ให้เจ้ารักCกัน
เจ้าคือDmพี่น้องกัน เพียงเท่าEmนี้
เป็นหวังFเพียงสิ่งเดียว
ปรารถนาCเพียงสิ่งเดียว ที่พ่Gอมี
เพราะพ่อFเอง มันก็แค่คนCหนึ่ง
ซึ่งแท้จDmริง ๆ ไม่ได้ต่างEmจากใครเขา
มีรักF มีครอบครัว ให้ห่วงCใย ไม่ต่างGกัน
แต่เพราะอุดFมการณ์อันยิ่งCใหญ่
ความรักDmในใจจริงต้องเก็บซ่อนEmมันเอาไว้
เส้นทางของFจอมพลไม่อาจเป็นCตัว ของตัวเGอง
ที่เคยสูงF รุ่งเรืองเพียงCใด
ข้าDmไม่เคยป่าวEmขาน
ที่เคยล้มFลงสักเพียงCไหน ไม่เคยGละอาย..
เพราะรุ่งFเรือง หรือล่มCสลาย
กาลDmเวลามันก็ผ่านEmไป
พ่ายแพ้หFรือชนะ ยิ่งใหญ่เพียงCใด
มันGก็ผ่านไป..
จนความFตาย คล้ายเป็นCแค่เพียง
ย่ำDmค่ำในฤดูหEmนาว
ที่เงียบFเย็น ปล่อยCวาง และไร้กัGงวล
ดั่งค่ำคืนFที่คล้ายว่ายาวCนาน
ดั่งค่ำคืนDmที่คล้ายว่ารวดEmเร็ว
แต่อย่างไร Fมันก็ได้พ้นCกาล ผ่านGไปแล้ว..
ค่ำคืนFที่คล้ายมีความCสุข
ค่ำคืนDmที่คล้ายว่าทุกEmข์ระทม
แต่อย่างไร Fมันก็ได้พ้นCกาล ผ่านGไปแล้ว
ค่ำคืนF ที่รุ่งCเรือง ค่ำคืนDm ที่เคยร่วงEmโรย
แต่อย่างไร Fมันก็ได้พ้นCกาล ผ่านGไปแล้ว
จนถึงเวลาF กาลข้างCหน้า
ลูกและหลานDmจะกล่าวขาน ถึงเราEmยังไง
แต่จะอย่างไร Fมันก็จะพ้นCกาล
แล้วผ่านGไป.. เฉกเช่นกัน
INSTRU : F|C|Dm|Em
เฉกเช่นกัน
F|C|G|G|C
โจโฉ คอร์ด
คอร์ด โจโฉ
เปลี่ยนคีย์คอร์ด โจโฉ
คอร์ด โจโฉ ง่ายๆ
ยามสน ธยาลมพัด เอื่อย นก บินกลับคืน รัง ภูผา ยังคง แม่น้ำ ยังผ่าน ไหล คำนึง ถึงคนรัก ที่จาก ป่าน ฉะนี้เจ้าจะเป็น ไฉน อักษร โครงกลอน บนซี่ไ ผ่ หวน ให้จำ สมร ภูมิ ยาม ที่เปลี่ยว ธงทัพ ปลิวไปกับลม ที่มันไหว ปลดอาน ม้าลงมากองสุมไฟไ ล่ เหลือบ ไร ข้า มันก็เป็นคน หนึ่ง ซึ่งแท้จ ริง ๆ ไม่ได้ต่าง จากใครเขา มีรัก มีครอบครัว ให้ห่วง ใย ไม่ต่าง กัน แต่ปณิ ธาน อันยิ่ง ใหญ่ ความรู้สึ กในใจจึงต้องเก็บ ซ่อนเอาไว้ เส้นทางของ จอมคน ไม่อาจเป็น ตัว ของตัว เอง หลอกลวง คนได้ทั้งแผ่น ดิน เห็นตัว จริง ตอนใกล้สิ้น ใจ ความรัก ที่มันมี มันก็มีอ ยู่อย่างนั้น ไม่อาจลวง ผู้ใด เพราะข้า เอง ก็เคยพลั้ง พลาด ไปเสีย ทีเพราะสตรีง าม ลุ่มหลง ในความงาม จนต้องแลก ด้วยชีวิต บุตรชาย คนโต และถ้ากอง ทัพ กลับถึง ถิ่นแล้ว แม่เจ้า ได้ยิน ว่าเจ้าสิ้น ใจ ที่ไปพลั้ง ในสงคราม หากว่าแม่เจ้ าเอ่ยถาม พ่อจะตอบ ยังไง เพราะข้า เอง มันก็คน หนึ่ง ซึ่งแท้จ ริง ๆ ไม่ได้ต่าง จากใครเขา มีรัก มีครอบครัวให้ห่วง ใย ไม่ต่าง กัน แต่ปณิ ธาน อันยิ่ง ใหญ่ ความรู้สึ กในใจจึงต้องเก็บ ซ่อนเอาไว้ เส้นทางของ จอมคน ไม่อาจเป็น ตัว ของตัว เอง เป็นตัว ของตัวเ อง ที่ได้ค้น หามาเนิ่น นาน อุด มการณ์หรือปณิธ าน ในการรวม แผ่นดิน หรือตัวตน ที่ยิ่งใ หญ่ หรือเป็นจอม ทัพที่เกรียง ไกร แต่สุดท้าย ก็ได้รู้ว่าครอบครัว เป็นสิ่งเดียว ที่ต้ องการ.. ที่ข้าต้องการ เหมือนหยดน้ำ รวมตัวเป็นฝน พรำ พร่างพรม ลงสู่ท้อง ลำธาร ยิ่งมันได้ไหล รวมตัวกัน ไปสู่ท้อง ทะเลกว้าง จึงหา ตัวเองไม่พบ ตัวพ่อผ่าน สงครามนานเหลือ เกิน ค่อนชีวิต กรำศึกอยู่บนอาน ม้า ความรัก ในครอบครัว ความผูกพัน ที่ผ่านมา น้อย เหลือเกิน.. พวกเจ้า จง ขอให้เข้า ใจ ถ้าพ่อ ต้องไป ในวัน นี้ ปณิธ านใด ๆ อุดมการ ณ์ใด ๆ ไม่ สำคัญ ขอแค่เพียง ให้เจ้ารัก กัน เจ้าคือ พี่น้องกัน เพียงเท่า นี้ เป็นหวัง เพียงสิ่งเดียว ปรารถนา เพียงสิ่งเดียว ที่พ่ อมี เพราะพ่อ เอง มันก็แค่คน หนึ่ง ซึ่งแท้จ ริง ๆ ไม่ได้ต่าง จากใครเขา มีรัก มีครอบครัว ให้ห่วง ใย ไม่ต่าง กัน แต่เพราะอุด มการณ์อันยิ่ง ใหญ่ ความรัก ในใจจริงต้องเก็บซ่อน มันเอาไว้ เส้นทางของ จอมพลไม่อาจเป็น ตัว ของตัวเ อง ที่เคยสูง รุ่งเรืองเพียง ใด ข้า ไม่เคยป่าว ขาน ที่เคยล้ม ลงสักเพียง ไหน ไม่เคย ละอาย.. เพราะรุ่ง เรือง หรือล่ม สลาย กาล เวลามันก็ผ่าน ไป พ่ายแพ้ห รือชนะ ยิ่งใหญ่เพียง ใด มัน ก็ผ่านไป.. จนความ ตาย คล้ายเป็น แค่เพียง ย่ำ ค่ำในฤดูห นาว ที่เงียบ เย็น ปล่อย วาง และไร้กั งวล ดั่งค่ำคืน ที่คล้ายว่ายาว นาน ดั่งค่ำคืน ที่คล้ายว่ารวด เร็ว แต่อย่างไร มันก็ได้พ้น กาล ผ่าน ไปแล้ว.. ค่ำคืน ที่คล้ายมีความ สุข ค่ำคืน ที่คล้ายว่าทุก ข์ระทม แต่อย่างไร มันก็ได้พ้น กาล ผ่าน ไปแล้ว ค่ำคืน ที่รุ่ง เรือง ค่ำคืน ที่เคยร่วง โรย แต่อย่างไร มันก็ได้พ้น กาล ผ่าน ไปแล้ว จนถึงเวลา กาลข้าง หน้า ลูกและหลาน จะกล่าวขาน ถึงเรา ยังไง แต่จะอย่างไร มันก็จะพ้น กาล แล้วผ่าน ไป.. เฉกเช่นกัน เฉกเช่นกัน