509 INTRO : Am ( 4 Times )
ลมAmพัดทุ่งหญ้าไหวCเอน
เมฆGนำลมห่มฟ้าAm
ดวงตะวันแหวกม่านเCมฆมา
ป่าGสนปลิวไสวAm
ข้าล้มFตัวลงบนพื้นAmดินกว้างใหญ่
กองGไฟคือผ้าห่มAm
ครั้งCหนึ่งนั้นข้าคือGสายลม
ข้าคือคนเสรี Am
เผื่อAmลำนำโคลงนั้นC
พาGย้อนคืนวันเก่าAm
ย้ำน้ำคำเถื่อนทำCลำเนา
ในวันGที่เรายังไม่เดียงAmสา
จนFวันที่ท่านอ่านถ้อยAmแถลง
แสดงGเจตจำนงAmค์ท่านมา
เราCจึงรู้ในเจตGนา
ความคิดท่านเรานั้นต่างAmกัน
INSTRU : Am|C|G|Am
Am|C|G|G
ตัวท่านAmทำงานหาเงินC
ส่วนเราGทำงานหากินAm
เราไม่สะสมเกินCเรากิน
ท่านGว่าเราเกียจคร้านAm
ชีวิFตเราไม่มีตารางAmเวลา
นาGฬิกาเราคือจักรAmวาล
ส่วนเวลCาท่านเป็นเงินGเป็นงาน
ลูกหลานท่านจึงเหน็ดAmเหนื่อย
และกระโจมAmของเราก็คือCบ้าน
เปลี่ยนตามGฤดูกาลเคลื่อนไหวAm
มีแสงแดดสายลมผ่านCร่างไป
เด็กGๆ เราสุขภาพดี Am
แต่บ้านFเรือนท่านสร้างโตใAmหญ่
หายGใจในอาAmกาศตาย
เครื่องCจักรกลสร้างสายGลมร้าย
ท่านจึงGไม่วายต้องเจ็บAmป่วย
INSTRU : Am|C|G|Am
Am|C|G|G
ท่านตายAmแล้วไปสวรรค์C
เราตายGเราอยู่ในนี้ Am
อยู่ในผืนดินในเถ้าCธุลี
ในวGงปีเปลือกไม้ Am
อยู่ในFประกายของใบสAmน
ในสGายลมผ่านหุบAmเขา
ความตายCท่านยิ่งใหญ่และโศกGเศร้า
ความตายของเราเป็นธรรมAmดา
ท่านพิพFาทกันเพราะความAmรู้
ต่อGสู้กันด้วยอักAmษร
เราพิพCาทกันเราไม่ซัGบซ้อน
ตื่นนอนมาเราก็ลืมAm
ความรู้ท่FานยากและมีมากมAmาย
ความรู้เGราง่ายและมีน้Amอย
ผู้เฒ่าCของเราความรู้ยัGงด้อย
กว่าเด็กน้อยของท่านอีกใช่ไหมAm
ดังนั้นFถ้อยคำที่ท่านAmเอ่ยถาม
เราGจึงมิอาจAmเข้าใจ
แผ่นดินCผืนฟ้าราคาGเท่าใด
ไม่เคยเข้าใจได้เลยAm
ก็ผืนFฟ้ากว้างลำธารAmใส
ใครGเล่าเป็นเจ้าของAm
สายลมCพัดไกวผู้ใดคGรอบครอง
ท่านจับจองได้โดยสิ่งใด Am
ผืนFดินกลัวท่านกระAmหาย
จึงได้มอบGสายน้ำลำธารAmใส
ผืนCดินยังมอบความอบGอุ่นให้
ท่านยังต้องการสิ่งใดกัAmนอีก
INSTRU : Am|C|G|Am
Am|C|G|G
F|Am|G|Am
C|G|GG
เราFเป็นแค่เพียงAmคนป่า
ที่ท่านว่าGพวกเราล้าหลังAm
ไม่มีโCรงเรียนไม่มีโGรงธรรม
ไม่มีที่ท่องจำหรือAmพร่ำสอน
ด้วยบทเรียนFของเราไม่มีตัAmวอักษร
ความGรู้เราไม่มีชื่Amอเรียกขาน
เราCเรียนรู้ในฤดูGกาล
เราเรียนรู้ตามป่าAmดงไพร
กับเสียงFใบไม้กระทบAmหยาดฝน
เสียงGต้นกล้างอกAmโผล่ดิน
เสียงCตีปีกแมลงGโบยบิน
เสียงสายธารที่รินAmหลั่งไพร
เราจึงไม่ต้AmองการแสงไฟจCากท่าน
เพราะเรามีดGวงจันทร์ส่องแสงAm
เราไม่ต้องการปืนไฟร้Cายแรง
ยิงควายGคราวหมื่นคราวล้านAm
เพราะเราจะฆ่าFพวกควายก็เพื่อAmประทัง
แต่ท่านGฆ่ามันเพื่อราAmคา
คนฆ่าCไม่กิน คนกินGไม่ฆ่า
สัตว์ป่าจะเหลืออะไร Am
ความFเชื่อเราที่สืบAmมา
ดิน น้ำG ลม ฟ้า สัตว์ทั้งAmผอง
ดอกไม้เCหลืองแดง แมลงGร่ำร้อง
ล้วนเป็นพี่น้องของเราAm
แต่ท่านFไถดินดัดต้นAmไม้
ย้ายGลำน้ำถากป่าAmเขา
ขนCย้ายดิน ระเบิดGภูเขา
เผาเป็นเถ้าถ่านAm
จนข้านึกFถึงคำผู้เฒ่าAmเล่าขาน
ในนิGทานที่ข้าเคยAmได้ยิน
ถ้าสิ่งCอันใดเกิดขึ้นGกับผืนดิน
สิ่งนั้นย่อมเกิดกับเราAm
สิ่งCอันใดเกิดขึ้นGกับผืนดิน
สิ่งนั้นย่อมเกิดกับเราAm
INSTRU : Am|C|G|Am
Am|C|G|G
( 2 Times )
ความจริงAmสิ่งที่ท่านเพียรหาC
เราก็มีGกันมาแต่กาลAmก่อน
เรามีค่ำคืนให้หCลับนอน
แดดร้อนGให้ดอกไม้บานAm
มีดFวงดาวพราวAmกระจ่าง
นำทางGให้ฉันและเธอAm
มีสิ่Cงนึงเพื่อสิ่งหนึ่งGเสมอ
ไม่มีสิ่งใดที่ไร้เหตุผลAm
มีสิ่Cงนึงเพื่อสิ่งหนึ่งGเสมอ
ไม่มีสิ่งใดที่Amไร้เหตุผลAm
มีสิ่Cงนึงเพื่อสิ่งหนึ่งGเสมอ
ลมAmพัดทุ่งหญ้าไหวCเอน
เมฆGนำลมห่มฟ้าAm
ดวงตะวันแหวกม่านCเมฆมา
ป่าGสนปลิวไสวAm
ข้าล้มFตัวลงบนพื้นAmดินกว้างใหญ่
กองGไฟคือผ้าห่มAm
ครั้งCหนึ่งนั้นข้าคือGสายลม
ข้าคือคนเสรี Am
ครั้งCหนึ่งนั้นข้าคือGสายลม
ข้าคือคนเสรี Am
ครั้งCหนึ่งนั้นข้าคือGสายลม
ข้าเคยเป็นคนเสรี Am
INSTRU : Am
คนป่า คอร์ด
คอร์ด คนป่า
เปลี่ยนคีย์คอร์ด คนป่า
คอร์ด คนป่า ง่ายๆ
ลม พัดทุ่งหญ้าไหว เอน เมฆ นำลมห่มฟ้า ดวงตะวันแหวกม่านเ มฆมา ป่า สนปลิวไสว ข้าล้ม ตัวลงบนพื้น ดินกว้างใหญ่ กอง ไฟคือผ้าห่ม ครั้ง หนึ่งนั้นข้าคือ สายลม ข้าคือคนเสรี เผื่อ ลำนำโคลงนั้น พา ย้อนคืนวันเก่า ย้ำน้ำคำเถื่อนทำ ลำเนา ในวัน ที่เรายังไม่เดียง สา จน วันที่ท่านอ่านถ้อย แถลง แสดง เจตจำนง ค์ท่านมา เรา จึงรู้ในเจต นา ความคิดท่านเรานั้นต่าง กัน ตัวท่าน ทำงานหาเงิน ส่วนเรา ทำงานหากิน เราไม่สะสมเกิน เรากิน ท่าน ว่าเราเกียจคร้าน ชีวิ ตเราไม่มีตาราง เวลา นา ฬิกาเราคือจักร วาล ส่วนเวล าท่านเป็นเงิน เป็นงาน ลูกหลานท่านจึงเหน็ด เหนื่อย และกระโจม ของเราก็คือ บ้าน เปลี่ยนตาม ฤดูกาลเคลื่อนไหว มีแสงแดดสายลมผ่าน ร่างไป เด็ก ๆ เราสุขภาพดี แต่บ้าน เรือนท่านสร้างโตใ หญ่ หาย ใจในอา กาศตาย เครื่อง จักรกลสร้างสาย ลมร้าย ท่านจึง ไม่วายต้องเจ็บ ป่วย ท่านตาย แล้วไปสวรรค์ เราตาย เราอยู่ในนี้ อยู่ในผืนดินในเถ้า ธุลี ในว งปีเปลือกไม้ อยู่ใน ประกายของใบส น ในส ายลมผ่านหุบ เขา ความตาย ท่านยิ่งใหญ่และโศก เศร้า ความตายของเราเป็นธรรม ดา ท่านพิพ าทกันเพราะความ รู้ ต่อ สู้กันด้วยอัก ษร เราพิพ าทกันเราไม่ซั บซ้อน ตื่นนอนมาเราก็ลืม ความรู้ท่ านยากและมีมากม าย ความรู้เ ราง่ายและมีน้ อย ผู้เฒ่า ของเราความรู้ยั งด้อย กว่าเด็กน้อยของท่านอีกใช่ไหม ดังนั้น ถ้อยคำที่ท่าน เอ่ยถาม เรา จึงมิอาจ เข้าใจ แผ่นดิน ผืนฟ้าราคา เท่าใด ไม่เคยเข้าใจได้เลย ก็ผืน ฟ้ากว้างลำธาร ใส ใคร เล่าเป็นเจ้าของ สายลม พัดไกวผู้ใดค รอบครอง ท่านจับจองได้โดยสิ่งใด ผืน ดินกลัวท่านกระ หาย จึงได้มอบ สายน้ำลำธาร ใส ผืน ดินยังมอบความอบ อุ่นให้ ท่านยังต้องการสิ่งใดกั นอีก เรา เป็นแค่เพียง คนป่า ที่ท่านว่า พวกเราล้าหลัง ไม่มีโ รงเรียนไม่มีโ รงธรรม ไม่มีที่ท่องจำหรือ พร่ำสอน ด้วยบทเรียน ของเราไม่มีตั วอักษร ความ รู้เราไม่มีชื่ อเรียกขาน เรา เรียนรู้ในฤดู กาล เราเรียนรู้ตามป่า ดงไพร กับเสียง ใบไม้กระทบ หยาดฝน เสียง ต้นกล้างอก โผล่ดิน เสียง ตีปีกแมลง โบยบิน เสียงสายธารที่ริน หลั่งไพร เราจึงไม่ต้ องการแสงไฟจ ากท่าน เพราะเรามีด วงจันทร์ส่องแสง เราไม่ต้องการปืนไฟร้ ายแรง ยิงควาย คราวหมื่นคราวล้าน เพราะเราจะฆ่า พวกควายก็เพื่อ ประทัง แต่ท่าน ฆ่ามันเพื่อรา คา คนฆ่า ไม่กิน คนกิน ไม่ฆ่า สัตว์ป่าจะเหลืออะไร ความ เชื่อเราที่สืบ มา ดิน น้ำ ลม ฟ้า สัตว์ทั้ง ผอง ดอกไม้เ หลืองแดง แมลง ร่ำร้อง ล้วนเป็นพี่น้องของเรา แต่ท่าน ไถดินดัดต้น ไม้ ย้าย ลำน้ำถากป่า เขา ขน ย้ายดิน ระเบิด ภูเขา เผาเป็นเถ้าถ่าน จนข้านึก ถึงคำผู้เฒ่า เล่าขาน ในนิ ทานที่ข้าเคย ได้ยิน ถ้าสิ่ง อันใดเกิดขึ้น กับผืนดิน สิ่งนั้นย่อมเกิดกับเรา สิ่ง อันใดเกิดขึ้น กับผืนดิน สิ่งนั้นย่อมเกิดกับเรา ความจริง สิ่งที่ท่านเพียรหา เราก็มี กันมาแต่กาล ก่อน เรามีค่ำคืนให้ห ลับนอน แดดร้อน ให้ดอกไม้บาน มีด วงดาวพราว กระจ่าง นำทาง ให้ฉันและเธอ มีสิ่ งนึงเพื่อสิ่งหนึ่ง เสมอ ไม่มีสิ่งใดที่ไร้เหตุผล มีสิ่ งนึงเพื่อสิ่งหนึ่ง เสมอ ไม่มีสิ่งใดที่ ไร้เหตุผล มีสิ่ งนึงเพื่อสิ่งหนึ่ง เสมอ ลม พัดทุ่งหญ้าไหว เอน เมฆ นำลมห่มฟ้า ดวงตะวันแหวกม่าน เมฆมา ป่า สนปลิวไสว ข้าล้ม ตัวลงบนพื้น ดินกว้างใหญ่ กอง ไฟคือผ้าห่ม ครั้ง หนึ่งนั้นข้าคือ สายลม ข้าคือคนเสรี ครั้ง หนึ่งนั้นข้าคือ สายลม ข้าคือคนเสรี ครั้ง หนึ่งนั้นข้าคือ สายลม ข้าเคยเป็นคนเสรี