คอร์ด ฝ้ายผูกตีน ศาล สานศิลป์

มื้อ ที่แขนของเจ้า ผูกฝ้ายขาวนำเขาบ่แม่นอ้ายบ่เข้าใจ ก็รู้ ว่าเจ้ามีชีวิตใหม่ อ้ายบ่มีบุญได้ป้อนไข่ ได้ผูกมือ แต่บ่ต้องห่วงดอกเด้อ บ่ต้องคิดหยัง แค่เว้าให้ฟังซือๆ อ้ายยังคงคิดถึง แม้รู้ว่าเจ็บแต่คือ สิ่งที่ยังเฮ็ดยังทำ บ่ว่าบนโลกใบนี้ มีเจ้าอยู่ตรงหม่องใด๋ ผู้บ่าเก่าผู้ตัดใจบ่ได้ ยังเอาหัวใจตามไปนำ เจ็บย้อนฮักบ่เคยหาย เหมือนเงื่อนตายผูกซ้ำๆ บ่เคยจำ หัวใจของอ้าย ผูกไว้จังฝ้ายผูกตีน คำ บอกลาสุดท้าย เจ้าเว้ามาจังใด๋ บ่แม่นอ้ายบ่ได้ยิน ก็ฮัก เจ้ากว่าอะไรทั้งสิ้น การอยู่ลำพังมันบ่ชิน มันบ่คือ , ในความทรงจำจางๆ ของเจ้า มันมีทั้งชีวิตของอ้ายอยู่ในนั้น อ้ายคงมีชะตาเกิดมาเพื่อฮักเจ้าตลอดกาล ผูกไว้หม่องนั้น ปลายฝ้ายลากดินหวิ่นดำ เจ็บย้อนฮักบ่เคยหาย โฮ้.. โฮ้.. โฮ.. โฮ้ว.. หัวใจของอ้าย ผูกไว้จังฝ้ายผูกตีน