Intro : A|F#m|Bm|E
ตาที่ยังคงAบอดเพราะคำว่ารัก
ตัวที่ยังจมF#mปลักกับภาพความหลัง
Bmคล้ายดังเรือไม่คืนฝั่ง ถูกEขังกลางคลื่นความงมงาย
ยอมให้ยังต้องAเจ็บจากการคิดถึง
จนเหมือนเป็นอันF#mหนึ่งกับความปวดร้าว
Bmร่างก็เป็นได้แค่บ่าว ให้Eใจบงการชักนำ
* สมองต้องBmการจะลืมเธอไปแต่ใจฉัC#mน
ยังคอยBmสั่งให้มีเพียงเธอAเสมอ
พยาBmยามจะลืมเท่าไหร่ยิ่งC#mพร่ำเพ้อ
ไม่Eเข้าใจ.. ไม่เคยได้เข้าใจ
Instru : A|F#m|Bm|E
เธอนั้นคือความAสุขที่เคยกอดไว้
เป็นรักอันยิ่งใหญ่F#mที่เคยใฝ่ฝัน
แต่Bmฝันของเราไม่เท่ากัน
ความEหวังต้องพังที่กลางทาง
ลองทิ้งรูปในAกรอบที่ยังเก็บไว้
ลองคิดเริ่มต้นF#mใหม่กับใครอีก
ครั้งสุดBmท้ายทำไม่ได้สักอย่าง
มันEฝังใจอยู่แค่เธอ
* สมองต้องBmการจะลืมเธอไปแต่ใจฉัC#mน
ยังคอยBmสั่งให้มีเพียงเธอAเสมอ
พยาBmยามจะลืมเท่าไหร่ยิ่งC#mพร่ำเพ้อ
ไม่Eเข้าใจ.. ไม่เคยได้เข้าใจ
EกาลเวลาC#7คงหาวิธีเF#mยียวยาฉันไม่เEจอ
เพราะยิ่งพ้นDคืนวันล่วงเลยC#mยิ่งทรมานF#7
กายที่ฝืนไม่ได้ Dมันต้องทนรับใช้C#mหัวใจดักดาน
เป็นทาสGให้ความทรง จำให้ช้ำEมันอยู่อย่างนี้
Instru : A|F#m|Bm|E|A|F#m|Bm|E
* สมองต้องBmการจะลืมเธอไปแต่ใจฉัC#mน
ยังคอยBmสั่งให้มีเพียงเธอAเสมอ
พยาBmยามจะลืมเท่าไหร่ยิ่งC#mพร่ำเพ้อ
ไม่Eเข้าใจ.. ไม่เคยได้เข้าใจ
ตาที่ยังคงAบอดจากคำว่ารัก
ตัวที่ยังจมF#mปลักกับภาพความหลัง Bmคล้ายดังเรือไม่คืนฝั่ง
ถูกEขังกลางคลื่นความงมงาย (ไม่เคยได้เข้าใจ)
ยอมให้ใจมันAเจ็บจากการคิดถึง
จนเหมือนเป็นอันF#mหนึ่งกับความปวดร้าว
Bmร่างก็เป็นได้แค่บ่าวหัวใจEมันสั่งให้รัก ได้แค่Aเธอ
ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว คอร์ด
คอร์ด ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว
เปลี่ยนคีย์คอร์ด ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว
คอร์ด ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว ง่ายๆ
ตาที่ยังคงบอดเพราะคำว่ารัก ตัวที่ยังจมปลักกับภาพความหลัง คล้ายดังเรือไม่คืนฝั่ง ถูกขังกลางคลื่นความงมงาย ยอมให้ยังต้องเจ็บจากการคิดถึง จนเหมือนเป็นอันหนึ่งกับความปวดร้าว ร่างก็เป็นได้แค่บ่าว ให้ใจบงการชักนำ สมองต้องการจะลืมเธอไปแต่ใจฉัน ยังคอยสั่งให้มีเพียงเธอเสมอ พยายามจะลืมเท่าไหร่ยิ่งพร่ำเพ้อ ไม่เข้าใจ.. ไม่เคยได้เข้าใจ เธอนั้นคือความสุขที่เคยกอดไว้ เป็นรักอันยิ่งใหญ่ที่เคยใฝ่ฝัน แต่ฝันของเราไม่เท่ากัน ความหวังต้องพังที่กลางทาง ลองทิ้งรูปในกรอบที่ยังเก็บไว้ ลองคิดเริ่มต้นใหม่กับใครอีก ครั้งสุดท้ายทำไม่ได้สักอย่าง มันฝังใจอยู่แค่เธอ สมองต้องการจะลืมเธอไปแต่ใจฉัน ยังคอยสั่งให้มีเพียงเธอเสมอ พยายามจะลืมเท่าไหร่ยิ่งพร่ำเพ้อ ไม่เข้าใจ.. ไม่เคยได้เข้าใจ กาลเวลาคงหาวิธีเยียวยาฉันไม่เจอ เพราะยิ่งพ้นคืนวันล่วงเลยยิ่งทรมาน กายที่ฝืนไม่ได้ มันต้องทนรับใช้หัวใจดักดาน เป็นทาสให้ความทรง จำให้ช้ำมันอยู่อย่างนี้ สมองต้องการจะลืมเธอไปแต่ใจฉัน ยังคอยสั่งให้มีเพียงเธอเสมอ พยายามจะลืมเท่าไหร่ยิ่งพร่ำเพ้อ ไม่เข้าใจ.. ไม่เคยได้เข้าใจ ตาที่ยังคงบอดจากคำว่ารัก ตัวที่ยังจมปลักกับภาพความหลัง คล้ายดังเรือไม่คืนฝั่ง ถูกขังกลางคลื่นความงมงาย ไม่เคยได้เข้าใจ ยอมให้ใจมันเจ็บจากการคิดถึง จนเหมือนเป็นอันหนึ่งกับความปวดร้าว ร่างก็เป็นได้แค่บ่าวหัวใจมันสั่งให้รัก ได้แค่เธอ