612 Intro : G|Bm|G|Bm|C D|G D/G#|Em|Am|D
เราทั้งGหลายเราต่างเกิดมา เพื่อเป็นส่วนBmหนึ่งของของโลก
ที่สEmดใสสวยงาม และบางทีBmราวว่าขื่นขม
ไร้ซึ่Cงเพียงสิ่งใด ที่ติดตัGวมาดั่งคนทุกคน
มีเพียงAmถนนที่ถูกเตรียมไว้ ให้เรDาพบกับสิ่งนานา
เราต่างเกิGดมาเพื่อมีเวลา ที่ไBmม่สมดุล
บางคนเกิEmดมาก็มีต้นทุน ที่วางอยู่Bmรายล้อม
บางคนเกิCดมาบนความไม่พร้อม
แต่เราทั้งGหลายต่างก็ต้องยอม ต้องยอAmมรับว่าที่เรามี
ไม่ได้ต่างอDะไรกับใครสักคน
คือจิCตใจของเราที่ใช้เก็Bmบเกี่ยวความสำคัญ
เก็บบัCนทึกความงดDงามในช่วงที่Gอยู่บนเส้นทาง
รักษEmามันให้ดี อย่าเก็บมBmาคิดจนใจบอบช้ำ
ปรารCถนาถึงการที่เรา เกิDดมาอย่างพึงพอใจ
มีแGค่ไหนไปแค่นั้น อย่างคอยรBmะวัง
อย่าพาตัEmวเองรับฟัง อะไรก็Bmตามที่บั่นทอน
ใช้ดวCงใจคัดกรอง ว่าอGะไรดีไม่ดีก็พอ
เพียAmงแค่นี้เราจะสุขใจ ถ้าเราปล่อยDวางบางอย่างให้เป็น
โดยอย่าไCปคิด อย่าไปสน ข้างทางBmถนนที่มันแสนไกล
ย่อมมีดอCกไม้สีสันมากDมาย ทั้งสวย และเGหี่ยวเฉา
โลกใEmบนี้ที่มันกว้าวไกล ทุกอย่างผ่าBmนมาเพื่อเป็นเรื่องราว
บางคนผ่าCนมาเพื่อเคียงข้างเรา
บางคนเข้Dามาเพื่อให้เรียนรู้ แต่สุดCท้ายทุกคน
จากเราแสBmนไกล เหลือไว้แค่ความหลัง ความสุCขล้น
นัDบพัน ก็กลายเป็นGส่วนหนึ่ง ที่ไEmด้เคยเกิดมี
ที่ไBmด้เคยทำให้นึกถึง ที่ไCด้เคย คำนึง เราควDรจึงเก็บไว้ในใจ
Instru : G|Bm|G|Bm|C D|BmEm|Am|D
ต่อใCห้คนมากมายบัญญัติเอBmาไว้ว่าทำอย่างนี้
หรืออาจจCะเป็นสถาDนที่นี้ ที่ทำใGห้เรามีความสุขล้น
ถ้าเรEmามา แต่ตัว ก็ควรจBmะเดินให้สุดถนน
ไม่Cมีใครซักคนที่จะพDบเจอแต่สิ่งสวยงาม
แต่หากCถนนเส้นใด ที่ลองเBmดินไปแล้วใจมันเจ็บช้ำ
ก็ควรเCปลี่ยน เส้นDทางในตอนGที่เรายังพอมีแรง
อย่าผูEmกมัดตัวเองไว้ กับอBmะไรที่มันทิ่มแทง
เพราะเมื่อCที่เราสิ้นแรงเราจะเปลี่ยDนแปลงอะไรไม่ได้
ต่อใGห้ใครเกิดมาบนสิ่Bmงใดกัน แต่เมื่Emอพอถึงวัน
ทุกคนล้วBmนแล้วแต่ส่งคืน ไม่Cมีใครเอาไปติดตัว
คนทั้งGหลายต่างก็ต้องลืม แม้แต่ควาAmมฝันที่มีมากมาย
ก็จะถูกDกลืนกลับคืนสู่ดิน
จงมีGชีวิตในวันต่อวัน อย่างธรรBmมดา
เก็บเกี่ยวไขว่Emคว้าแค่เพียงที่ไหวแล้วใจไBmม่เจ็บช้ำ
และภูCมิใจกับสิ่งที่ทำ รวมทั้งGจดจำแค่สิ่งที่ดี
ไม่มีใคEmรรู้ว่าวันพรุ่งนี้ เราอาจDจะมีโอกาสอีกไหม
ขอใGห้เราเป็นหนึ่งคนเมื่อแก่Bmชรา
เมื่อมองขอEmบฟ้าเมื่อสุริยากำลังจBmะตกพื้น
แล้วไCม่มีสิ่งใดติดอยู่ใGนใจที่เคยหลงลืม
ทำไAmด้เพียงแค่ยืนโบกมือ
ให้แก่ความDหลังที่มันงดงาม เพียงแGค่นั้น
ภูมินทร์
สุดทาง คอร์ด
คอร์ด สุดทาง
เปลี่ยนคีย์คอร์ด สุดทาง
คอร์ด สุดทาง ง่ายๆ
เราทั้งหลายเราต่างเกิดมา เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของของโลก ที่สดใสสวยงาม และบางทีราวว่าขื่นขม ไร้ซึ่งเพียงสิ่งใด ที่ติดตัวมาดั่งคนทุกคน มีเพียงถนนที่ถูกเตรียมไว้ ให้เราพบกับสิ่งนานา เราต่างเกิดมาเพื่อมีเวลา ที่ไม่สมดุล บางคนเกิดมาก็มีต้นทุน ที่วางอยู่รายล้อม บางคนเกิดมาบนความไม่พร้อม แต่เราทั้งหลายต่างก็ต้องยอม ต้องยอมรับว่าที่เรามี ไม่ได้ต่างอะไรกับใครสักคน คือจิตใจของเราที่ใช้เก็บเกี่ยวความสำคัญ เก็บบันทึกความงดงามในช่วงที่อยู่บนเส้นทาง รักษามันให้ดี อย่าเก็บมาคิดจนใจบอบช้ำ ปรารถนาถึงการที่เรา เกิดมาอย่างพึงพอใจ มีแค่ไหนไปแค่นั้น อย่างคอยระวัง อย่าพาตัวเองรับฟัง อะไรก็ตามที่บั่นทอน ใช้ดวงใจคัดกรอง ว่าอะไรดีไม่ดีก็พอ เพียงแค่นี้เราจะสุขใจ ถ้าเราปล่อยวางบางอย่างให้เป็น โดยอย่าไปคิด อย่าไปสน ข้างทางถนนที่มันแสนไกล ย่อมมีดอกไม้สีสันมากมาย ทั้งสวย และเหี่ยวเฉา โลกใบนี้ที่มันกว้าวไกล ทุกอย่างผ่านมาเพื่อเป็นเรื่องราว บางคนผ่านมาเพื่อเคียงข้างเรา บางคนเข้ามาเพื่อให้เรียนรู้ แต่สุดท้ายทุกคน จากเราแสนไกล เหลือไว้แค่ความหลัง ความสุขล้น นับพัน ก็กลายเป็นส่วนหนึ่ง ที่ได้เคยเกิดมี ที่ได้เคยทำให้นึกถึง ที่ได้เคย คำนึง เราควรจึงเก็บไว้ในใจ ต่อให้คนมากมายบัญญัติเอาไว้ว่าทำอย่างนี้ หรืออาจจะเป็นสถานที่นี้ ที่ทำให้เรามีความสุขล้น ถ้าเรามา แต่ตัว ก็ควรจะเดินให้สุดถนน ไม่มีใครซักคนที่จะพบเจอแต่สิ่งสวยงาม แต่หากถนนเส้นใด ที่ลองเดินไปแล้วใจมันเจ็บช้ำ ก็ควรเปลี่ยน เส้นทางในตอนที่เรายังพอมีแรง อย่าผูกมัดตัวเองไว้ กับอะไรที่มันทิ่มแทง เพราะเมื่อที่เราสิ้นแรงเราจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ต่อให้ใครเกิดมาบนสิ่งใดกัน แต่เมื่อพอถึงวัน ทุกคนล้วนแล้วแต่ส่งคืน ไม่มีใครเอาไปติดตัว คนทั้งหลายต่างก็ต้องลืม แม้แต่ความฝันที่มีมากมาย ก็จะถูกกลืนกลับคืนสู่ดิน จงมีชีวิตในวันต่อวัน อย่างธรรมดา เก็บเกี่ยวไขว่คว้าแค่เพียงที่ไหวแล้วใจไม่เจ็บช้ำ และภูมิใจกับสิ่งที่ทำ รวมทั้งจดจำแค่สิ่งที่ดี ไม่มีใครรู้ว่าวันพรุ่งนี้ เราอาจจะมีโอกาสอีกไหม ขอให้เราเป็นหนึ่งคนเมื่อแก่ชรา เมื่อมองขอบฟ้าเมื่อสุริยากำลังจะตกพื้น แล้วไม่มีสิ่งใดติดอยู่ในใจที่เคยหลงลืม ทำได้เพียงแค่ยืนโบกมือ ให้แก่ความหลังที่มันงดงาม เพียงแค่นั้น