คอร์ด บ่ไปกรุงเทพฯได้บ่ เต๋า ภูศิลป์

สิไปอิหลี ซั่นบ้อ น้องหล่าคำ แพง คึดคักแล้วบ้อ แก้มแดง จั่งตัดสิน ใจ อ้ายเคยได้ยิน พี่น้องบ้านเฮา เพิ่น เว้ามาหลาย อยู่ยากกรุงเทพฯ บ่ม่วน ดอกเมืองใหญ่ ถ้า เป็นไปได้ มีแต่อยากคืนเมือ บ้าน อิพ่ออิแม่ เจ้าเด้ ไผสิซอย เบิ่ง พ่อใหญ่แม่ใหญ่ สิเพิ่ง สิใช้ ไผ ลูกหลาน บักน้อยอิน้อย ผู้ได๋สิเล่น เป็น หมู่มัน หมูหมากาไก่ งัว ควายซุมนั้น คงคึดนำ เจ้าคือกัน ย่านเมืองพาเจ้าหลง ทาง บ่ไป บ่ไป บ่ ไปได้บ่ บ่ ไปกรุงเทพฯ ได้บ่ อยู่บ้าน เฮา กะสุข กะ พอ กะมีซุ อย่าง บ่ ไป บ่ไป บ่ ไปได้บ่ กรุง เทพฯมันฮ้อนคือ จั่งหยัง อยู่บ้าน เฮาเย็นส่วยส่วย เด้อนาง อ้าย สิพาไปนอนเล่นเถียงนา ฮ่าง บ่ไปกรุงเทพฯ ได้บ่ ได้ บ่ ได้ บ่ บ่คิดเบิ่งใหม่ แนตี้ คนดีคน ฮู้ บ้านเฮากะพอ หากิน หาอยู่ ได้ อยู่น๊า งานการถ้าเฮาขยัน คงบ่ อด ตายดอกอ้ายว่า แนว อยากแนวกิน กะเก็บ ผักเก็บหญ้า ป่น ปูป่นปลา กะแซบเติบอยู่เด้ นาง ได้บ่ ได้ บ่ ได้บ่น้อง หล่า